Het hoofddoel van het proces is om de rechten van het kind geboren buiten het huwelijk veilig te stellen door een juridische band met de vader tot stand te brengen. Hierdoor kan het kind vele rechten verkrijgen zoals alimentatie en erfenis.<\/p>\n
Opmerking: Om het verschil uit te leggen tussen de vaak verwarde concepten van “echte vader” en “biologische vader” in vaderschapsprocessen; Biologische vader<\/strong> is de genetische vader van het kind, dat wil zeggen, de persoon die het DNA van het kind draagt. Echte vader<\/strong> verwijst naar de persoon die juridisch de titel van vader bezit. Deze persoon kan de biologische vader zijn, of iemand anders die de juridische titel van vader heeft verkregen door gerechtelijke uitspraak, erkenning, adoptie, enz. Daarom kunnen biologisch vaderschap en juridisch vaderschap niet altijd samenvallen.<\/p><\/blockquote>\n <\/p>\n
2 – Voorwaarden van Vaderschapsproces<\/h2>\n
Opmerking:<\/strong> Volgens de Wet op de Implementatie en Toepassingsmethode van het Turkse Burgerlijk Wetboek Nr. 4722, zullen vaderschapsprocessen ingediend voordat het Nieuwe Turkse Burgerlijk Wetboek in werking trad ook worden beslist volgens de bepalingen in het Turkse Burgerlijk Wetboek (Wet Nr. 4722 Art. 13\/para. 1). Daarom zullen de relevante bepalingen van het Burgerlijk Wetboek ook van toepassing zijn op vaderschapsprocessen ingediend voor 01.12.2002 en niet afgesloten voor deze datum.<\/strong><\/p>\nA) Geboorte Buiten het Huwelijk<\/h3>\n
Voor het indienen van een vaderschapsproces moet het kind buiten het huwelijk zijn geboren<\/strong>. Voor kinderen geboren binnen het huwelijk geldt het vaderschapsvermoeden, dus er is geen noodzaak om een vaderschapsproces in te dienen voor deze kinderen.<\/p>\nUitzondering:<\/strong> Een vaderschapsproces kan echter ook worden ingediend voor kinderen geboren binnen het huwelijk<\/strong> in gevallen waar het vaderschapsvermoeden is weerlegd. Bijvoorbeeld, als wordt begrepen dat het kind niet van de echtgenoot is als gevolg van een ontkenning van afstamming<\/strong> proces ingediend door de echtgenoot, kan een vaderschapsproces worden ingediend tegen de echte vader<\/strong>.<\/p>\nB) Kind Niet Erkend<\/h3>\n
Een van de belangrijke voorwaarden voor het indienen van een vaderschapsproces is dat het kind niet is erkend door de vader<\/strong>. Als de vader het kind heeft erkend, is er geen noodzaak om een vaderschapsproces in te dienen omdat de afstamming al is vastgesteld.<\/p>\nC) Periode voor Indienen van Proces<\/h3>\n
Ten eerste moet worden opgemerkt dat het vaderschapsproces onderhevig is aan een vervaltermijn, niet een verjaringstermijn<\/strong>. Dit belangrijke onderscheid speelt een kritieke rol wat betreft de aard van het proces en de voorwaarden voor het indienen ervan. De vervaltermijn is de periode voorzien voor de uitoefening van het recht en leidt tot be\u00ebindiging van het recht als deze wordt overschreden.<\/p>\nOpmerking: De verjaringstermijn elimineert het recht om een proces in te dienen als een recht niet wordt gebruikt gedurende een bepaalde periode, maar het recht zelf blijft bestaan. Bijvoorbeeld; als een schuldenaar een schuld betaalt die is vervallen, kan hij deze niet terugvorderen omdat hij een juridisch bestaande schuld heeft betaald, ook al is deze vervallen. Aan de andere kant zorgt de vervaltermijn ervoor dat het recht dat niet wordt gebruikt binnen een bepaalde periode volledig verdwijnt.<\/p><\/blockquote>\n
a – Vervaltermijn voor de Moeder<\/h4>\n
Artikel 303 van het Turkse Burgerlijk Wetboek Nr. 4721 regelt de periode voor de moeder om een vaderschapsproces in te dienen. Dienovereenkomstig:<\/p>\n
\n- De moeder moet het vaderschapsproces indienen binnen 1 jaar<\/strong> vanaf de geboorte.<\/li>\n
- Het proces kan ook worden ingediend voor de geboorte van het kind<\/strong>.<\/li>\n
- Als er redenen zijn die de vertraging rechtvaardigen nadat de periode van een jaar is verstreken, kan het proces worden ingediend binnen een maand vanaf het verdwijnen van de reden<\/strong>.<\/li>\n<\/ul>\n
In een vaderschapsproces ingediend door de moeder tegen de biologische vader, heeft het Hooggerechtshof voorbeelden gegeven van gerechtvaardigde redenen die een vertraging in de vervaltermijn van 1 jaar zouden veroorzaken:<\/p>\n
\n“(…) Volgens Artikel 303 van het Turkse Burgerlijk Wetboek moet het recht van de moeder om een vaderschapsproces in te dienen worden gebruikt binnen een jaar vanaf de geboorte van het kind. Echter, als het frauduleuze gedrag van de verweerder het verstrijken van deze periode veroorzaakte<\/strong>, kan deze situatie worden geaccepteerd als een gerechtvaardigde reden<\/strong> die het indienen van het proces verhindert. Factoren zoals de verweerder die samenwoont met de eiser ondanks getrouwd te zijn, het accepteren van het vader zijn van het kind, beloftes om te trouwen, en het uitstellen van de erkenningsprocedures van het kind<\/strong> zijn beschouwd als redenen die de vertraging van de eiser bij het indienen van het proces rechtvaardigen. Algemene Vergadering van Civiele Kamers Zaak: 2023\/383 Beslissing: 2024\/294 Datum: 29.05.2024<\/em><\/strong>(…)”<\/p>\n
\nOpmerking:<\/strong> In een vaderschapsproces ingediend voor de geboorte<\/strong>, wordt de zaak voortgezet door het aanstellen van een voogd<\/strong> voor het kind. Ook in deze gevallen wordt geboorte beschouwd als een voorafgaande kwestie<\/strong>. Want als het kind doodgeboren wordt, zal het niet mogelijk zijn om persoonlijkheid te verkrijgen, dus zal er geen afstammingsband worden gevormd tussen de vader en het kind.<\/p>\nTe Noteren Punt:<\/strong> Als er al een afstammingsrelatie bestaat tussen het kind en een andere man, begint de vervaltermijn van een jaar vanaf de datum dat deze relatie wordt be\u00ebindigd<\/strong>.<\/p>\nb – Vervaltermijn voor het Kind<\/h4>\n
Volgens de huidige juridische regelgeving is er geen vervaltermijn voor het kind<\/strong> om een vaderschapsproces in te dienen. Deze belangrijke verandering werd gerealiseerd met twee kritieke beslissingen van het Constitutioneel Hof:<\/p>\n\n- Beslissing gedateerd 27.10.2011 met Zaaknummer 2010\/71, Beslissingsnummer 2011\/143<\/em><\/li>\n
- Beslissing gedateerd 15.03.2012 met Zaaknummer 2011\/116, Beslissingsnummer 2012\/39<\/em><\/li>\n<\/ul>\n
Met deze beslissingen kreeg het kind het recht om op elk moment een vaderschapsproces in te dienen na het bereiken van de meerderjarigheid<\/strong>. Deze regeling is van groot belang wat betreft het beschermen van de rechten van het kind en het garanderen van het recht op identiteit.<\/p>\n <\/p>\n
3 – Partijen bij het Vaderschapsproces<\/h2>\nA) Eisers<\/h3>\n
De personen die een vaderschapsproces kunnen indienen zijn de moeder en het kind<\/strong> (Turkse Burgerlijk Wetboek Art. 301\/para. 1). De moeder en het kind hebben het recht om onafhankelijk<\/strong> van elkaar een proces in te dienen. Daarom vormt het verlies van de zaak door de een geen definitief oordeel voor de ander; de afstand van de een be\u00efnvloedt de ander niet.<\/p>\na – Moeder<\/h4>\n
De moeder gebruikt haar recht om een vaderschapsproces in te dienen, dat zij onafhankelijk van het kind heeft, namens zichzelf, niet namens het kind<\/strong>.<\/p>\nAangezien het recht om een vaderschapsproces aan te spannen een strikt persoonlijk recht is, hoeft de moeder geen volledige handelingsbekwaamheid te hebben, het hebben van onderscheidingsvermogen is voldoende. Echter, als zij geen onderscheidingsvermogen heeft, kan een vertegenwoordiger deze rechtszaak namens de moeder aanspannen. Bovendien kan de moeder geen rechtszaak aanspannen als vertegenwoordiger van het kind.
\n<\/strong><\/p>\nb – Kind<\/h4>\n
Voor het kind wordt aanvaard dat de vaderschapsproces door een voogd<\/strong> namens het minderjarige kind zal worden aangespannen. (Turks Burgerlijk Wetboek Art. 301\/para. 3). De voogd<\/strong> kan in deze rechtszaak niet alleen een beslissing over het vaderschap verzoeken, maar ook alimentatie voor het kind<\/strong>. Bovendien, als het kind onderscheidingsvermogen heeft<\/strong>, zal het kind zelf<\/strong> de alimentatie verzoeken, niet de voogd.<\/p>\nEen kind dat meerderjarig is en onderscheidingsvermogen heeft<\/strong> kan de vaderschapsproces persoonlijk<\/strong> aanspannen en voeren.<\/p>\nOpmerking:<\/strong> In oude Hooggerechtshofuitspraken waren er beslissingen waarin werd gesteld dat de vader ook<\/strong> deze rechtszaak kon aanspannen. De gegeven reden was dat het doel van het betreffende artikel breed ge\u00efnterpreteerd moest worden. Echter, in de loop der tijd is te zien dat er een dominante trend in Hooggerechtshofuitspraken is dat het ongeldig is voor de vader om deze rechtszaak aan te spannen<\/strong>. Daarom, rekening houdend met zowel de expliciete bepaling van de Wet als de Hooggerechtshofuitspraken van de afgelopen jaren, moet worden aanvaard dat de vader deze rechtszaak niet kan aanspannen.<\/strong><\/p>\nB) Verweerders<\/h3>\na – Vader<\/h4>\n
Volgens Turks Burgerlijk Wetboek Art. 301 wordt de vaderschapsproces primair tegen de vader<\/strong> aangespannen. Als de vader geen onderscheidingsvermogen heeft<\/strong> tijdens de rechtszaak, wordt hij vertegenwoordigd door een wettelijke vertegenwoordiger<\/strong>. Bovendien, zelfs als de vader minderjarig of beperkt<\/strong> is tijdens de rechtszaak, kan hij de rechtszaak volgen. De reden hiervoor is dat de vaderschapsproces een strikt persoonlijk recht is.<\/p>\nVolgens het Turks Burgerlijk Wetboek is een “minderjarige” een persoon die nog geen 18 jaar is geworden en niet meerderjarig is. Minderjarigen vallen in de categorie van beperkte onbekwaamheid, wat betekent dat zij sommige dagelijkse transacties kunnen uitvoeren maar de goedkeuring van hun ouders of voogden nodig hebben voor belangrijke juridische beslissingen. Deze status beperkt de rechten en handelingsbekwaamheid van de persoon, beoogt hen te beschermen en duurt voort tot de leeftijd van 18 jaar (behalve in uitzonderlijke gevallen).<\/p><\/blockquote>\n
b – Erfgenamen<\/h4>\n
Als de vader is overleden<\/strong>, wordt de rechtszaak vervolgens tegen de erfgenamen van de vader<\/strong> gericht. Na de kennisgeving aan de erfgenamen, gaan zij verder als verweerders in de rechtszaak. Eisers kunnen geen alimentatie eisen<\/strong> van de erfgenamen. De reden hiervoor is dat de alimentatie die voor het kind gegeven moet worden een recht is dat de moeder en vader betreft.<\/p>\nc – Kennisgevingssituatie<\/h4>\n
De vaderschapsproces wordt ter kennis gebracht aan de Openbare Aanklager en de Schatkist; als de rechtszaak door de moeder wordt aangespannen, aan de voogd; als aangespannen door de voogd, aan de moeder.<\/p>\n
Het Hooggerechtshof benadrukte in een uitspraak dat het niet ter kennis brengen een reden voor vernietiging is<\/strong>: “(…) In het concrete geval werd de rechtszaak door het kind aangespannen, en de beslissing werd genomen zonder kennisgeving<\/strong> aan de Openbare Aanklager en de Schatkist. Hoewel het verplicht<\/strong> is om de Openbare Aanklager en de Schatkist van de vaderschapsproces op de hoogte te stellen (Turks Burgerlijk Wetboek 301\/laatste), is het voortzetten van het proces en het nemen van een beslissing over de zaak zonder kennisgeving<\/strong> aan het Hoofdparket en de Schatkist in strijd met de procedure en de wet. Om deze reden is besloten de beslissing te vernietigen<\/strong> 2e Burgerlijke Kamer Zaak: 2021\/7492 Beslissing: 2022\/9677 Datum: 29. 11. 2022<\/em><\/strong> (…)”<\/p>\n <\/p>\n
4 – Bewijslast en Bewijs<\/h2>\n
In een vaderschapsproces ligt de bewijslast<\/strong> over het algemeen aan de kant van de eiser<\/strong>. Echter, Artikel 302 van het Turks Burgerlijk Wetboek introduceert een vermoeden<\/strong>. Dienovereenkomstig:<\/p>\nHet feit dat verweerder seksuele gemeenschap had met de moeder tussen de driehonderdste en honderdtachtigste dag voor de geboorte van het kind wordt vermoed vaderschap te zijn.<\/p><\/blockquote>\n
Dit vermoeden keert de bewijslast om. Met andere woorden, als de eiser het bestaan van seksuele gemeenschap tijdens deze periode bewijst, wordt aanvaard dat het kind van verweerder is en gaat de bewijslast om het tegendeel te bewijzen over naar verweerder<\/strong>. Zelfs als het buiten deze periode valt, als wordt vastgesteld dat verweerder seksuele gemeenschap had met de moeder tijdens de werkelijke conceptieperiode, geldt hetzelfde vermoeden.<\/p>\nOpmerking<\/strong>: De 300e en 180e dagen<\/strong> uitgedrukt als de zwangerschapsperiode<\/strong> geven de grenzen<\/strong> aan waarbinnen een vrouw biologisch zwanger kan worden. Bovendien kan een vrouw, hoewel zelden, langer dan 300 dagen zwanger zijn<\/strong>. Voor deze situatie om bewijs te vormen in een vaderschapsproces, moet het bewezen worden door medische methoden.<\/p>\nAls de eisende moeder seksuele gemeenschap had met meer dan \u00e9\u00e9n man<\/strong> tijdens de zwangerschapsperiode, kan verweerder het vaderschapsvermoeden weerleggen door te bewijzen dat de waarschijnlijkheid dat een andere man\/mannen de vader is hoger is<\/strong>.<\/p>\nA) Bewijsmiddelen<\/h3>\n
Om vaderschap te bewijzen<\/strong>, is het belangrijk om het bestaan van seksuele gemeenschap<\/strong> tussen de moeder en de potenti\u00eble vader te bewijzen. Hiervoor kunnen bewijsmiddelen zoals sociale media correspondentie, frequent bij elkaar thuis blijven, verklaringen van getuige vrienden<\/strong> worden gebruikt.<\/p>\nDe wet geeft de rechter vrijheid in het gebruik van deze bewijzen. Met andere woorden, bewijs dat een van de partijen als sterk beschouwt en aan de rechtbank presenteert, kan door de rechter als volledig of gedeeltelijk zwak worden gezien. Bijvoorbeeld; zelfs als een verweerder die het vaderschap ontkent bewijst dat de vrouw een anticonceptiemethode gebruikte toen zij seksuele gemeenschap hadden<\/strong>, kan dit in dit geval niet als voldoende bewijs alleen worden beschouwd. De rechter moet dit ondersteunen met ander bewijs.<\/p>\nBovendien zijn er ook meer betrouwbare medische bewijsmiddelen:<\/p>\n
a – Bloedonderzoek<\/h4>\n
Vaderschapsbepaling door bloedonderzoek<\/strong> is een oude methode die wordt gebruikt bij afstammingsbepaling en is gebaseerd op het principe van overerving van ouderlijke genen naar het kind. Het vereist de gezamenlijke<\/strong> analyse van bloedmonsters van de moeder, het kind en de potenti\u00eble vader. Terwijl bloedgroep incompatibiliteit<\/strong> vaderschap definitief<\/strong> kan verwerpen, bewijst compatibiliteit alleen geen vaderschap<\/strong> en moet ondersteund worden door ander bewijs.<\/p>\nb – Gelijkheidsonderzoeken<\/h4>\n
Gelijkheidsonderzoeken<\/strong> (antropobiologische onderzoeken) zijn een andere medische methode die wordt gebruikt bij afstammingsbepaling. In deze methode worden de fysieke kenmerken<\/strong> van het kind en de vermeende vader vergeleken en de morfologische overeenkomsten en verschillen tussen hen onderzocht. Echter, deze tests kunnen niet als bewijs worden gebruikt als vaderschap definitief is verworpen als gevolg van bloedtests<\/strong>. Als de bloedtest de mogelijkheid van vaderschap aangeeft, kunnen gelijkheidstests worden ge\u00ebvalueerd als een ondersteunend element bij ander bewijs. Een belangrijk punt is dat deze tests alleen kunnen worden uitgevoerd nadat het kind drie jaar oud is geworden<\/strong>.<\/p>\nc – DNA-test<\/h4>\n
Het belangrijkste bewijsmiddel in vaderschapsprocessen is de DNA-test<\/strong>. Met een DNA-test kan vaderschap worden bepaald met 99,99% nauwkeurigheid. Het Hooggerechtshof heeft ook het belang van DNA-testen benadrukt in veel van zijn uitspraken.<\/p>\nEchter, ander bewijs kan ook worden gebruikt naast DNA-testen.<\/p>\n
Bijvoorbeeld, getuigenverklaringen, documenten die aantonen dat de moeder tijdens de periode dat zij zwanger werd bij de verweerder woonde, verklaringen of gedragingen van de verweerder die het kind erkent kunnen ook als bewijs worden gebruikt.<\/p>\n
DNA-onderzoek kan worden uitgevoerd met verschillende monsters zoals haar, urine, speeksel en weefselmonsters naast bloed<\/strong>. Een rechterlijke beslissing is vereist voor het uitvoeren van de test, en de betreffende personen worden naar de onderzoeksinstelling gestuurd met hun armen verzegeld met een gefotografeerde machtiging.<\/p>\nHet punt om op te merken is<\/strong> dat als de verweerder weigert een DNA-test te ondergaan, deze situatie tegen de verweerder<\/strong> zal worden ge\u00ebvalueerd.<\/p>\nOpmerking:<\/strong> In het geval dat de vader is overleden, kan een DNA-test worden uitgevoerd met weefsel- of botmonsters genomen uit het graf<\/strong>.<\/p>\nc – Geassisteerde Voortplantingstechnieken en de Kwestie van Vaderschapsprocedure<\/h4>\n
Geassisteerde voortplantingstechnieken<\/strong> leiden tot nieuwe en complexe juridische kwesties in de materie van vaderschapsprocedures. Vooral praktijken zoals spermadonatie, eiceldonatie en draagmoederschap<\/strong> dagen het traditionele concept van vaderschap uit en vereisen nieuwe juridische benaderingen.<\/p>\nEen belangrijk punt om op te merken<\/strong> is dat in het Turkse recht alleen getrouwde stellen kunnen profiteren van geassisteerde voortplantingstechnieken met hun eigen voortplantingscellen<\/strong>. Praktijken zoals spermadonatie, eiceldonatie en draagmoederschap zijn verboden.<\/strong><\/p>\nEchter, in het geval van het toevlucht nemen tot dergelijke praktijken in het buitenland of via illegale middelen<\/strong> ondanks dit verbod, draagt de juridische status van de kinderen die geboren zullen worden onzekerheid<\/strong>. In dit geval, rekening houdend met het principe van het belang van het kind, moet elke concrete zaak worden ge\u00ebvalueerd binnen zijn eigen omstandigheden.<\/p>\nBijvoorbeeld, in een vaderschapsprocedure die in Turkije wordt ingediend voor een kind geboren via spermadonatie in het buitenland,<\/strong> hoe het onderscheid te maken tussen de genetische vader en de juridische vader vormt een belangrijk probleem. In dergelijke gevallen kunnen ook internationaal privaatrechtelijke regels in het spel komen.<\/p>\n <\/p>\n
5 – Bevoegde en Geautoriseerde Rechtbank in Vaderschapsprocedure<\/h2>\nA) Bevoegde Rechtbank<\/h3>\n
De Bevoegde Rechtbank<\/strong> bepaalt welk type rechtbank de zaak zal behandelen volgens het onderwerp van de procedure. Volgens de Wet op de Oprichting, Taken en Gerechtelijke Procedures van Familierechtbanken Nr. 4787, vallen vaderschapsprocedures binnen de jurisdictie van Familierechtbanken<\/strong>. Op plaatsen waar onafhankelijke familierechtbanken niet zijn opgericht, wordt de taak gegeven aan de Civiele Rechtbank van Eerste Aanleg<\/strong> aangewezen door de Hoge Raad van Rechters en Procureurs.<\/p>\nOpmerking:<\/strong> Afhankelijk van de geldelijke limiet die elk jaar verandert, worden procedures onder deze limiet behandeld door de Civiele Vredesrechtbank, terwijl die erboven worden behandeld door de Civiele Rechtbank van Eerste Aanleg. Echter, in vaderschapsprocedures, zelfs als er een geldelijke claim is, behandelt de Familierechtbank de zaak ongeacht deze geldelijke limiet.<\/strong><\/p>\nB) Geautoriseerde Rechtbank<\/h3>\n
De geautoriseerde rechtbank<\/strong> bepaalt op welke plaats de procedure zal worden behandeld. Artikel 283 van het Turkse Burgerlijk Wetboek heeft een speciale regeling gebracht betreffende de geautoriseerde rechtbank in vaderschapsprocedures:<\/p>\nProcedures gerelateerd aan afstamming worden ingediend bij de rechtbank van de woonplaats van een van de partijen ten tijde van de procedure of geboorte<\/strong>.<\/p><\/blockquote>\nDeze bepaling verleent de eiser een optionele jurisdictie<\/strong>. De eiser kan een procedure indienen bij hun eigen woonplaats rechtbank of bij de woonplaats rechtbank van de verweerder.<\/p>\nAls geen van de partijen een woonplaats in Turkije heeft<\/strong> in een vaderschapsprocedure, wordt de geautoriseerde rechtbank bepaald volgens Artikel 41 van de Internationale Privaat- en Procesrechtelijke Wet<\/a> (M\u00d6HUK).<\/p>\nARTIKEL 41 \u2013 (1) Procedures gerelateerd aan de persoonlijke status van Turkse burgers zullen worden behandeld in de rechtbank met territoriale jurisdictie in Turkije als zij niet zijn of niet kunnen worden ingediend in buitenlandse rechtbanken, bij afwezigheid van een dergelijke rechtbank, in de rechtbank van de plaats waar de betreffende persoon verblijft, als niet verblijvend in Turkije, in de rechtbank van hun laatste verblijfplaats in Turkije, en als dat ook niet beschikbaar is, in een van de rechtbanken van Ankara, Istanbul of Izmir.<\/p><\/blockquote>\n
<\/p>\n
6 – Gerechtelijke Procedure in Vaderschapsprocedure<\/h2>\n
In vaderschapsprocedures worden speciale gerechtelijke regels<\/strong> gereguleerd in Artikel 284 van het Burgerlijk Wetboek toegepast. Het doel van deze regels is om de materi\u00eble waarheid zonder enige twijfel te bepalen in zaken gerelateerd aan afstamming.<\/p>\nEen van de belangrijke punten<\/strong> is dat de rechter de materi\u00eble feiten ambtshalve zal onderzoeken en het bewijs vrij zal waarderen (Turks Burgerlijk Wetboek Art. 284\/b. 1). Daarnaast zijn de partijen en derden verplicht om toestemming te geven voor onderzoeken en examens die geen gevaar voor hun gezondheid vormen en door de rechter noodzakelijk worden geacht<\/strong> voor de conclusie van de zaak (Turks Burgerlijk Wetboek Art. 284\/b. 2).<\/p>\n <\/p>\n
7 – Tijdelijke Maatregelen in Vaderschapsprocedure<\/h2>\n
Artikel 333 van het Turkse Burgerlijk Wetboek staat toe dat tijdelijke maatregelen<\/strong> worden genomen om het kind te beschermen tijdens het vaderschapsprocedureproces. Dienovereenkomstig:<\/p>\nAls alimentatie wordt gevraagd samen met de vaderschapsprocedure en de rechter de mogelijkheid van vaderschap sterk vindt, kunnen zij beslissen over passende alimentatie voor de behoeften van het kind voor het vonnis.<\/p><\/blockquote>\n
Deze bepaling is ingevoerd om te voorkomen dat het kind slachtoffer wordt tijdens het procedureproces. Als de rechter de mogelijkheid van vaderschap sterk vindt, kunnen zij uitspraak doen voor tijdelijke alimentatie voor het kind zelfs voordat zij een definitief vonnis maken<\/strong>.<\/p>\nPunt om op te merken:<\/strong> Deze tijdelijke alimentatie kan worden teruggevraagd<\/strong> volgens de bepalingen van onrechtmatige verrijking als vaderschap niet wordt uitgesproken<\/strong> als resultaat van de procedure.<\/p>\n <\/p>\n
8 – Partij Transacties die de Procedure Be\u00ebindigen<\/h2>\n
Een vaderschapsprocedure is een speciaal type procedure dat de openbare orde betreft. De unieke aard van deze procedure beperkt aanzienlijk de macht van partijen over de beschikking over het onderwerp van de procedure. Echter, er is een mogelijkheid voor de partijen om de procedure te be\u00ebindigen onder bepaalde voorwaarden. In deze sectie zullen we de partij transacties onderzoeken die de vaderschapsprocedure be\u00ebindigen.<\/p>\n
A) Afstand<\/h3>\n
Afstand<\/strong> is de afstand van de eiser van de claim<\/strong>. Deze transactie, gedefinieerd in Artikel 91 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, is ook mogelijk in vaderschapsprocedures. De eisers, namelijk de moeder of het kind, kunnen de procedure be\u00ebindigen door afstand te doen van het verzoek om een vaderschapsuitspraak.<\/p>\nKenmerken van Afstand:<\/h4>\n
a) Eenzijdige wilsverklaring:<\/strong> Afstand wordt gerealiseerd door de eenzijdige wilsverklaring van de eiser. De acceptatie van de verweerder is niet nodig.<\/p>\nb) Effect van definitief vonnis:<\/strong> Afstand vormt een definitief vonnis in materi\u00eble zin. Daarom kan de partij die afstand doet geen procedure met dezelfde claim opnieuw indienen.<\/p>\nc) Gedeeltelijke afstand is mogelijk:<\/strong> Eisers kunnen niet alleen afstand doen van het verzoek om een vaderschapsuitspraak maar ook van een deel van hun compensatie- en alimentatieclaims.<\/p>\nBelangrijke punten:<\/strong><\/p>\n\n- Afstand kan worden gedaan tot het vonnis definitief wordt.<\/li>\n
- Afstand kan mondeling ter zitting worden gedaan of schriftelijk aan de rechtbank worden voorgelegd.<\/li>\n
- Wanneer een rechtszaak wordt aangespannen door een voogd namens het kind, moet de voogd toestemming verkrijgen van de Vredegerecht om afstand te doen.<\/li>\n<\/ul>\n
Opmerking:<\/strong> Zoals we vermeldden in ons hoofdstuk “Partijen in de Rechtszaak”, in gevallen waar moeder en kind samen eisers zijn, heeft de afstand van de een geen invloed op de ander.<\/p>\nGevolgen van Afstand:<\/strong><\/p>\n\n- De rechtbank beslist om de zaak te verwerpen bij afstand.<\/li>\n
- De partij die afstand doet kan geen rechtszaak meer aanspannen met dezelfde eis.<\/li>\n
- Afstand heeft terugwerkende kracht.<\/li>\n<\/ul>\n
B) Erkenning<\/h3>\n
Erkenning<\/strong> is de instemming van de verweerder met de eis van de eiser<\/strong>. Erkenning, geregeld in Artikel 92 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, be\u00ebindigt normaal gesproken de rechtszaak. Echter, aangezien de vaderschapsrechtszaak de openbare orde betreft, heeft erkenning in deze rechtszaak geen rechtsgevolgen.<\/p>\nStatus van Erkenning in Vaderschapsrechtszaak:<\/p>\n
\n- De erkenning van de rechtszaak door de verweerder verhindert niet dat de rechtbank bewijs verzamelt en een onderzoek uitvoert.<\/li>\n
- Ondanks de erkenning van de verweerder is de rechtbank verplicht om te onderzoeken of het vaderschap werkelijk in het geding is.<\/li>\n<\/ul>\n
C) Schikking<\/h3>\n
Schikking<\/strong> is dat de partijen van een lopende rechtszaak het geschil dat het onderwerp van de rechtszaak is be\u00ebindigen door wederzijdse overeenstemming<\/strong>. Aangezien de vaderschapsrechtszaak de openbare orde betreft, kunnen partijen de rechtszaak niet volledig<\/strong> be\u00ebindigen door schikking.<\/p>\nToepassing van Schikking in Vaderschapsrechtszaak:<\/p>\n
\n- Schikking kan niet worden gemaakt over de kwestie van vaderschapseis.<\/li>\n
- Echter, schikking is mogelijk over alimentatie en schadevergoedingskwesties<\/strong> die samen met de rechtszaak worden gevraagd.<\/li>\n<\/ul>\n
Voorwaarden voor de Geldigheid van Schikking:<\/strong><\/p>\n\n- Schikking kan alleen worden gemaakt over bijkwesties zoals alimentatie en schadevergoeding.<\/li>\n
- De gemaakte schikking moet in het belang van het kind zijn.<\/li>\n
- De schikking moet worden goedgekeurd door de rechtbank.<\/li>\n<\/ol>\n
Op te merken punt: De rechtbank is verplicht om de belangen van het kind in overweging te nemen bij het goedkeuren van de schikking. Elke schikkingsovereenkomst die de rechten van het kind schaadt zal niet worden goedgekeurd.<\/p>\n
D) Herziening<\/h3>\n
Herziening<\/strong> is een buitengewoon rechtsmiddel<\/strong> dat toelaat dat een definitieve rechterlijke beslissing opnieuw wordt beoordeeld vanwege enkele ernstige procedurele fouten of tekortkomingen<\/strong>. In vaderschapsrechtszaken heeft de kwestie van herziening bijzonder belang gekregen, vooral met het wijdverspreide gebruik van geavanceerde wetenschappelijke methoden zoals DNA-testen.<\/p>\na – Evaluatie van DNA-test als Reden voor Herziening<\/h4>\n
Het is een controversi\u00eble kwestie of herziening kan worden gevraagd gebaseerd op een later uitgevoerde DNA-test die het tegenovergestelde toont van de rechterlijke beslissing, tegen vaderschapsrechtszaakbeslissingen die gegeven en definitief werden voordat het wijdverspreide gebruik<\/strong> van DNA-testen, wat momenteel het meest effectieve and definitieve bewijs is dat wordt gebruikt in afstammingsrechtszaken.<\/p>\nVisies in de Doctrine:<\/strong><\/p>\n\n- Volgens een visie is het DNA-testresultaat nieuw bewijs<\/strong> en zou het moeten worden geaccepteerd als reden voor herziening.<\/li>\n
- Een andere visie stelt dat het accepteren van DNA-testen als reden voor herziening het principe van rechtszekerheid zou ondermijnen<\/strong>.<\/li>\n<\/ul>\n
b – Gevolgen van Herziening in Vaderschapsrechtszaken<\/h5>\n
Wanneer een herzieningsverzoek wordt geaccepteerd en een nieuwe beslissing wordt genomen, kunnen de effecten van deze beslissing als volgt zijn:<\/p>\n
a) Annulering van de vorige vaderschapsbeslissing<\/p>\n
b) Correctie van afstamming<\/p>\n
c) Heroverweging van terugwerkende alimentatie en schadevergoedingsbetalingen<\/p>\n
d) Herrangschikking van erfrechten<\/p>\n
Concluderend heeft herziening in vaderschapsrechtszaken vooral belang gekregen met de ontwikkeling van wetenschappelijke methoden die definitieve resultaten geven zoals DNA-testen. Er moet echter een evenwicht worden gevonden tussen het principe van rechtszekerheid en het onthullen van de materi\u00eble waarheid.<\/p>\n
<\/p>\n
9 – Gevolgen van de Rechtszaak<\/h2>\n
Het vonnis dat wordt gegeven als gevolg van een vaderschapsrechtszaak heeft zeer belangrijke gevolgen voor het kind, de moeder en de vader. In dit hoofdstuk zullen we de effecten van het vaderschapsvonnis op de partijen en de resulterende juridische situatie onderzoeken.<\/p>\n
A) Gevolgen voor het Kind<\/h3>\n
Vaststelling van Afstamming: <\/strong><\/em>Wanneer de vaderschapsrechtszaak wordt geaccepteerd en het vonnis definitief wordt, wordt een afstammingsrelatie gevestigd tussen het kind en zijn vader. Deze relatie is geldig vanaf de datum dat het kind werd verwekt<\/strong>.
\n<\/strong><\/p>\nAchternaam:<\/strong><\/em> Volgens de algemene regel geregeld in Artikel 321 van het Turkse Burgerlijk Wetboek, als de ouders van het kind getrouwd zijn, kunnen ze de achternaam van hun familie nemen, zo niet, kunnen ze de achternaam van hun moeder nemen. Echter, als een buitenechtelijk geboren kind wordt erkend door de vader door middel van een vaderschapsrechtszaak of door erkenning, nemen ze de achternaam van de vader.<\/p>\nBurgerschap:<\/strong><\/em> Een buitenechtelijk geboren kind van een Turkse burger vader en een buitenlandse moeder verkrijgt het Turkse burgerschap als de procedures en principes voor het vaststellen van afstamming worden vervuld (Turkse Burgerschapswet Art. 7\/3).<\/p>\nVoogdij:<\/strong><\/em> Zelfs als afstamming wordt gevestigd tussen een buitenechtelijk geboren kind en de vader, zal de voogdij bij de moeder blijven.<\/p>\nUitzondering: Als de moeder minderjarig, beperkt, dood is, of de voogdij van haar is afgenomen, kan de rechter de voogdij aan de vader geven of een voogd aanstellen volgens het belang van het kind.<\/p>\n
Erfrecht:<\/strong><\/em> Volgens Artikel 498 van het Turkse Burgerlijk Wetboek wordt een kind wiens afstamming wordt gevestigd als gevolg van een vaderschapsrechtszaak een erfgenaam zoals binnen-huwelijkse verwanten aan vaderszijde. Met andere woorden, er is geen verschil tussen binnen en buiten het huwelijk geboren kinderen wat betreft erfenis.<\/p>\nAlimentatie:<\/strong><\/em> Het kind krijgt het recht om alimentatie te eisen van zijn vader. Deze alimentatie gaat door totdat het kind meerderjarig wordt<\/strong>. Volgens Artikel 328 van het Turkse Burgerlijk Wetboek, als het kind zijn opleiding voortzet ondanks dat hij meerderjarig is geworden, kan de alimentatie doorgaan tot de opleiding eindigt<\/strong>.<\/p>\nOpmerking:<\/strong> De datum om te beginnen met het betalen van alimentatie is de datum van de rechtszaak.
\n<\/strong><\/p>\nBijvoorbeeld, in een vaderschapsrechtszaak aangespannen tegen de biologische vader, heeft het Hooggerechtshof de beslissing van de Rechtbank vernietigd<\/strong> dat de te betalen alimentatie zou moeten beginnen “nadat het vaderschapsvonnis definitief wordt<\/strong>“, met de rechtvaardiging dat de alimentatie betaald zou moeten worden “