Het Turkse familierecht regelt de echtscheidingsgronden in het Turks Burgerlijk Wetboek (TMK) onder de artikelen 161 tot en met 166. Een van de zwaarste gronden is neergelegd in artikel 162 TMK: de echtscheiding wegens een poging tot doodslag op de echtgenoot. Deze grond neemt een bijzondere positie in binnen het Turkse echtscheidingsrecht, omdat hij een directe aanval op het recht op leven van de andere echtgenoot veronderstelt \u2014 een recht dat door geen enkele huwelijkse tekortkoming kan worden gecompenseerd.<\/p>\n
Artikel 162 TMK bepaalt: “Elk van de echtgenoten kan een echtscheidingsvordering instellen op grond van het feit dat de andere echtgenoot een aanslag op zijn of haar leven heeft gepleegd, hem of haar ernstig heeft mishandeld of hem of haar op zwaar vernederende wijze heeft behandeld.”<\/em> Hoewel poging tot doodslag, ernstige mishandeling en vernederende behandeling in hetzelfde artikel zijn geregeld, gaat het om zelfstandige echtscheidingsgronden met elk hun eigen vereisten, procedureregels en rechtsgevolgen.<\/p>\n In de zin van artikel 162 TMK omvat de poging tot doodslag elke handeling die wordt verricht met de bedoeling de andere echtgenoot te doden \u2014 mits de dood niet daadwerkelijk intreedt, aangezien het overlijden van een echtgenoot het huwelijk als juridisch feit ontbindt en een echtscheidingsprocedure daarmee overbodig maakt. De gedraging kan zowel actief zijn \u2014 zoals een fysieke aanval of het aanzetten tot zelfmoord \u2014 als passief, bijvoorbeeld wanneer een gewonde echtgenoot opzettelijk niet naar het ziekenhuis wordt gebracht.<\/p>\n Zelfs voorbereidingshandelingen die met dodingsinzicht worden verricht, zijn voldoende om de poging tot doodslag in de zin van deze bepaling te aanvaarden. De omstandigheid dat de dader zijn plan achteraf opgeeft, doet daar niets aan af. Bepalend is uitsluitend dat de doodsopzet in een uiterlijk waarneembare handeling is omgezet.<\/p>\n Een kernvereiste van deze echtscheidingsgrond is het opzetvereiste. Het begrip “kast” (opzet) is uitdrukkelijk in de wet verankerd. Onachtzaam of roekeloos gedrag volstaat niet. Zo levert het per ongeluk open laten staan van een gaskraan geen poging tot doodslag op in de zin van artikel 162 TMK. Indien uit een ogenschijnlijk nalatige gedraging echter ondubbelzinnig een verborgen doodsinzicht kan worden afgeleid, kunnen de rechters desalniettemin een opzettelijk handelen aannemen. Bovendien moet de handelende echtgenoot ten tijde van de daad toerekeningsvatbaar zijn. Handelingen van een echtgenoot die lijdt aan een erkende geestesziekte vallen niet onder artikel 162 TMK, maar worden beoordeeld op grond van artikel 165 TMK \u2014 echtscheiding wegens geestesziekte.<\/p>\n De poging tot doodslag op de echtgenoot geldt in het Turkse recht als een absolute en schuldgebaseerde echtscheidingsgrond. Het absolute karakter betekent dat de rechter bij bewezen poging tot doodslag verplicht is de echtscheiding uit te spreken, zonder aanvullend te hoeven onderzoeken of de huwelijkse samenleving onherstelbaar is verstoord. Het schuldgebaseerde karakter opent voor de benadeelde echtgenoot verdergaande aanspraken op schadevergoeding en alimentatie.<\/p>\n Opmerkelijk is dat bij een poging tot doodslag geen vergelijking van het wederzijdse schuld plaatsvindt. Zelfs indien aan de eisende echtgenoot aanzienlijke huwelijkse tekortkomingen kunnen worden verweten \u2014 zoals overspel \u2014, weegt de poging tot doodslag van de andere echtgenoot altijd zwaarder. Geen enkel huwelijks wangedrag kan worden afgewogen tegen een aanslag op het leven van een persoon.<\/p>\n Het recht om een echtscheidingsvordering in te stellen op grond van artikel 162 TMK kan op twee manieren vervallen. De eerste is vergiffenis. Artikel 162 lid 3 TMK bepaalt: “De partij die vergiffenis heeft geschonken, heeft geen vorderingsrecht.”<\/em> Vergiffenis is aan geen enkele vormvereiste gebonden \u2014 zij kan mondeling, schriftelijk of door concludent gedrag tot uitdrukking worden gebracht, bijvoorbeeld door na het voorval samen met de schuldige echtgenoot op vakantie te gaan. De loutere voortzetting van de gemeenschappelijke huishouding geldt echter niet zonder meer als vergiffenis.<\/p>\n De tweede is het verstrijken van vervaltermijnen. Artikel 162 lid 2 TMK bepaalt dat het vorderingsrecht vervalt zes maanden nadat de benadeelde echtgenoot kennis heeft gekregen van de poging tot doodslag, en in elk geval vijf jaar na de datum van de gebeurtenis. Het betreft materi\u00eble vervaltermijnen die de rechter ambtshalve in acht moet nemen, zonder dat de gedaagde partij er uitdrukkelijk een beroep op hoeft te doen.<\/p>\n Een poging tot doodslag op de echtgenoot vormt niet alleen een civielrechtelijke echtscheidingsgrond, maar tevens een strafbaar feit naar Turks recht. Het instellen van een echtscheidingsvordering op grond van artikel 162 TMK vereist geen parallelle strafvervolging. Indien echter wegens hetzelfde feit reeds een strafprocedure aanhangig is, dient de familierechter de uitkomst van die procedure af te wachten, aangezien de feitelijke vaststellingen van de strafrechter bindend zijn voor de civiele rechter.<\/p>\n De rechtsgevolgen van een op poging tot doodslag gebaseerde echtscheiding strekken zich uit over meerdere rechtsgebieden. Wat de schadevergoeding betreft, kan de onschuldige of minder schuldige echtgenoot zowel materi\u00eble schadevergoeding vorderen op grond van artikel 174 lid 1 TMK \u2014 voor huidige en toekomstige gederfde vermogensbelangen \u2014 als immateri\u00eble schadevergoeding op grond van artikel 174 lid 2 TMK. Een poging tot doodslag vormt een onmiskenbare inbreuk op het meest fundamentele persoonlijkheidsrecht, zodat rechters in dergelijke gevallen doorgaans hogere immateri\u00eble vergoedingen toekennen dan bij andere echtscheidingsgronden.<\/p>\n Op het gebied van de vermogensverdeling kent artikel 236 lid 2 TMK de rechter de bevoegdheid toe om het aandeel van de schuldige echtgenoot in de overwaarde te verminderen of volledig te ontnemen. Dit is in het Turkse recht \u2014 naast overspel \u2014 een van slechts twee gevallen waarin een dergelijke vermindering is toegestaan, hetgeen de uitzonderlijke ernst weerspiegelt die de wet aan een poging tot doodslag toekent.<\/p>\n Wat het erfrecht betreft, verliezen gescheiden echtgenoten op grond van artikel 181 TMK met het in kracht van gewijsde gaan van het echtscheidingsvonnis hun wettelijke erfrechten. Artikel 181 lid 2 TMK breidt dit beginsel uit tot gevallen waarin de eisende echtgenoot overlijdt tijdens een lopende echtscheidingsprocedure: “Zet een van de erfgenamen van de overleden echtgenoot de procedure voort en wordt de schuld van de andere echtgenoot bewezen, dan is het eerste lid van overeenkomstige toepassing.”<\/em> In een op poging tot doodslag gebaseerde procedure betekent dit dat de erfgenamen van het slachtoffer de procedure kunnen voortzetten en de overlevende, schuldige echtgenoot de erfrechtelijke aanspraken kunnen ontnemen.<\/p>\n Met betrekking tot het gezag over minderjarige kinderen beslist de rechter steeds op grond van het belang van het kind. Het schuld van de echtgenoten is daarbij niet de enige doorslaggevende factor, maar een ouder die een poging tot doodslag op de andere ouder heeft gepleegd, kan niet als risicoloos voor het kind worden beschouwd \u2014 in het bijzonder wanneer een patroon van gewelddadig gedrag aantoonbaar is.<\/p>\n Ten slotte kan ook de aanspraak op behoeftigheidsalimentatie naar artikel 175 TMK relevant zijn. Een echtgenoot die als gevolg van de echtscheiding in behoeftigheid dreigt te geraken, kan alimentatie vorderen, mits zijn schuld niet zwaarder weegt dan die van de andere echtgenoot. Aangezien de poging tot doodslag altijd de zwaarste schuld vertegenwoordigt, zal de benadeelde echtgenoot aan deze voorwaarde doorgaans voldoen.<\/p>\nBegriff en bestanddelen van de poging tot doodslag<\/h2>\n
Absolute en schuldgebaseerde echtscheidingsgrond<\/h2>\n
Verval van het vorderingsrecht<\/h2>\n
Lopende strafprocedures<\/h2>\n
Rechtsgevolgen van de echtscheiding<\/h2>\n
\n