De Turkse nationaliteit verkrijgen door huwelijk in Turkije

Het huwelijk met een Turkse staatsburger is een van de meest voorkomende wegen waarlangs buitenlandse onderdanen de Turkse nationaliteit trachten te verkrijgen. Het is echter van meet af aan belangrijk te begrijpen dat een huwelijk op zichzelf niet automatisch de Turkse nationaliteit verleent. Op grond van artikel 16 van de Turkse wet op de nationaliteit nr. 5901 kunnen buitenlandse onderdanen die ten minste drie jaar gehuwd zijn met een Turkse staatsburger en wier huwelijk nog voortduurt, een verzoek tot naturalisatie indienen bij het Turkse ministerie van Binnenlandse Zaken op basis van dat huwelijk.

Het juridisch kader

De verkrijging van de Turkse nationaliteit door huwelijk wordt geregeld door artikel 16 van wet nr. 5901, de Turkse wet op de nationaliteit (5901 Sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu). Deze bepaling werd ingevoerd als onderdeel van een ingrijpende hervorming van het Turkse nationaliteitsrecht en verving de oudere wet nr. 403, op grond waarvan buitenlandse vrouwen die met een Turkse man trouwden automatisch de Turkse nationaliteit verwierven op het moment van de huwelijkssluiting. De huidige wetgeving stelt materiële voorwaarden die vervuld moeten zijn voordat een verzoek kan worden ingediend, hetgeen de wil van de wetgever weerspiegelt om schijnhuwelijken te voorkomen die uitsluitend worden gesloten met het oog op de verkrijging van de nationaliteit.

Voorwaarden voor toelaatbaarheid

Om de Turkse nationaliteit door huwelijk te kunnen aanvragen, moet een buitenlandse onderdaan op het moment van de aanvraag gelijktijdig aan alle volgende voorwaarden voldoen.

De aanvrager moet op de datum van indiening van de aanvraag gedurende ten minste drie jaar ononderbroken gehuwd zijn met een Turkse staatsburger. De Turkse echtgenoot kan de nationaliteit zowel van rechtswege als door naturalisatie hebben verkregen; beide situaties worden door de wet gelijk behandeld. Belangrijk is dat het koppel gedurende deze periode niet in Turkije hoeft te wonen, zodat het huwelijk gedurende de drie jaar durende wachttijd ook in het buitenland kan zijn gevoerd.

Het huwelijk moet op de datum van de aanvraag nog voortduren. Indien het huwelijk vóór de indiening van de aanvraag is geëindigd — hetzij door echtscheiding, hetzij door het overlijden van de Turkse echtgenoot — wordt de aanvraag niet aanvaard. Een uitzondering geldt wanneer de Turkse echtgenoot overlijdt nadat de aanvraag reeds is ingediend; in dat geval wordt de procedure voortgezet zonder dat de aanvrager het samenwonen hoeft aan te tonen.

De aanvrager moet aantonen dat het koppel daadwerkelijk heeft samengeleefd als een echte gezinseenheid. De Turkse autoriteiten onderzoeken deze voorwaarde nauwkeurig, omdat zij het voornaamste instrument vormt om authentieke huwelijken te onderscheiden van huwelijken die uitsluitend zijn gesloten met het oog op de verkrijging van de nationaliteit. De aanvrager dient deze voorwaarde te kunnen onderbouwen met bewijsstukken zoals gemeenschappelijke inschrijvingsbewijzen, nutsrekeningen, bankafschriften en foto’s.

Het huwelijk moet zijn gesloten overeenkomstig het Turkse recht en zijn ingeschreven in de Turkse registers van de burgerlijke stand. Religieuze of gewoonterechterlijke ceremonies alleen worden voor dit doel niet erkend naar Turks recht. In het buitenland gesloten huwelijken moeten worden gemeld bij het bevoegde Turkse consulaat en vervolgens in Turkije worden ingeschreven.

De aanvrager mag zich in de tien jaar voorafgaand aan de datum van de aanvraag niet hebben beziggehouden met activiteiten die onverenigbaar zijn met de instelling van het huwelijk, waaronder prostitutie, souteneurschap of mensenhandel.

De aanvrager mag geen omstandigheden vertonen die een bedreiging zouden vormen voor de nationale veiligheid of de openbare orde in Turkije.

De aanvraagprocedure

Aanvragen voor de Turkse nationaliteit door huwelijk worden ingediend bij de provinciale gouverneur (valilik) via de bevoegde provinciale directie voor de burgerlijke stand en nationaliteit (il nüfus müdürlüğü), indien de aanvrager in Turkije verblijft, of bij het dichtstbijzijnde Turkse consulaat of de Turkse ambassade, indien de aanvrager in het buitenland verblijft. Aanvragen kunnen persoonlijk door de aanvrager worden ingediend of door een advocaat die beschikt over een naar behoren notarieel gelegaliseerde volmacht.

Na de eerste beoordeling van het dossier door de provinciale gouverneur wordt de aanvraag ter achtergrond- en veiligheidscontrole doorgestuurd naar de Algemene Directie Veiligheid (Emniyet Genel Müdürlüğü). De veiligheidsdienst onderzoekt of het koppel daadwerkelijk samenwoont, of de aanvrager gedrag heeft vertoond dat onverenigbaar is met het huwelijk en of er gronden zijn op het vlak van de nationale veiligheid of de openbare orde die zich verzetten tegen de toekenning van de nationaliteit.

Voor aanvragen die vanuit het buitenland worden ingediend, worden de buitenlandse aanvrager en de Turkse echtgenoot doorgaans afzonderlijk en gezamenlijk gehoord door de bevoegde autoriteit, teneinde vast te stellen of het huwelijk authentiek is dan wel uitsluitend is gesloten met het oog op de verkrijging van de nationaliteit.

Zodra het onderzoek is afgerond, wordt het dossier ter definitieve beslissing doorgestuurd naar het ministerie van Binnenlandse Zaken. De procedure duurt doorgaans tussen de acht en tien maanden vanaf de datum van indiening van de aanvraag, waarbij deze termijn kan variëren naargelang de complexiteit van de individuele dossiers en de werklast van de betrokken autoriteiten.

Vereiste documenten

Hoewel de precieze lijst van vereiste documenten kan variëren naargelang het land van herkomst van de aanvrager en de specifieke vereisten van de bevoegde autoriteit, zijn doorgaans de volgende documenten vereist: een ingevuld naturalisatieaanvraagformulier, een geldig paspoort of reisdocument, twee biometrische foto’s, het origineel of een gewaarmerkte kopie van de huwelijksakte vergezeld van een gecertificeerde Turkse vertaling, een bewijs van de burgerlijke staat van de aanvrager, bewijsstukken van het samenwonen, een uittreksel uit het strafregister van het land van herkomst van de aanvrager vergezeld van een gecertificeerde Turkse vertaling, alsmede een bewijs van betaling van de verschuldigde administratieve kosten.

Gevolgen van de nietigverklaring van het huwelijk

Wanneer een huwelijk waardoor de Turkse nationaliteit werd verkregen achteraf door een rechter nietig wordt verklaard, behoudt de buitenlandse onderdaan zijn Turkse nationaliteit, op voorwaarde dat hij te goeder trouw heeft gehandeld op het moment van de huwelijkssluiting. De vraag of de nationaliteit na een nietigverklaring behouden blijft, wordt door de bevoegde provinciale gouverneur ter beoordeling per geval doorverwezen naar het ministerie van Binnenlandse Zaken.

Afwijzing van de aanvraag en rechtsmiddelen

Het dient te worden benadrukt dat het voldoen aan alle wettelijke voorwaarden geen garantie biedt voor de toekenning van de nationaliteit. De verkrijging van de nationaliteit in Turkije berust op de discretionaire bevoegdheid van de staat, en een aanvraag kan worden afgewezen zelfs wanneer aan alle formele vereisten is voldaan. In geval van afwijzing heeft de aanvrager het recht de beslissing aan te vechten bij de bestuursrechter door middel van een beroep tot nietigverklaring (iptal davası), dat moet worden ingesteld binnen zestig dagen na de datum waarop de afwijzingsbeslissing aan de aanvrager is betekend.

 

---

Voor meer hulp of advies over deze kwestie kunt u contact met ons opnemen.